نامه هایی به آن سوی شهر خیال

باز امشب درد جان سوزی راه دل را جست و جو می کرد باز هم یاد تو و عشقت در دلم غوغا به پا می کرد گم شدم در متن این دنیا قصه ام تکرار یک واژه است ......

غربت شیشه ای پنجره را می شکنم مبادا که خیالت برود تا به سرا پرده ی باد غم سنگین سکوت اطلسی های تر باغچه ی دیروزی گم شده در خم جادوی غریبانه ی حجم نفسات -- شاهد از غیب رسید -- کاش این شاهد پرواز پرستوی دلم پر پرواز مرا خط می زد تا که آن شرم نگاه آتشین بر دلم داغ شقایق می زد. خسته ام ......

امشب تو را برای همیشه از خدا خواستم و از خودت. کلامم را در سبد یاس های وحشی پیچیدم و آن را در قایقی از جنس صداقت از رودخانه های پر پیچ و خم زمانه گذراندم تا روح تو را تسخیر کند ، اما... اما زمان به سرعت سپری می شود و تو حتی نمی خواهی برای ماهی قرمز دریاچه احساسم دستی تکان بدهی. تو حتی صدای قدم های دلم را انکار می کنی. می دانم که برای تو هنوز همان غریبه ی روز نخستم. می دانم غریبه یعنی فاصله. یعنی دیوار بین دست های من و تو . یعنی جدا بودن از تمام بودن ها. اما؛ قسم به تو و قسم به تمامی عاشقان گمنام ، که من به تو و هر آنچه تو می خواهی، وفادارم....