ای غریب از رویش سبز امید
ای جدا افتاده از
دامان پر مهر و پر از حس لطیف عاشقی
نگاه کن
دلت را با آغازی دوباره
شاد کن .
شکافی چند
شاید
نازک و کوتاه
در این دیوار سرد زندگی باشد.
در این هزار راه های بیرحم زمانه
و آن راه کوره هایی که به بن بست می رسد
تو راه زندگی را پیدا کن
اگرچه سخت و جان فرساست
تو یک امید به فردا را
به روی لحظه هایی که چه آسان می رود از دست
نقاشی کن.
برچسب: غریبه,
نویسنده: نگار نظری